१३ माघ २०७९, शुक्रबार

Jan 27, 2023

अलिक रुन्चे मौसमकाबीच २०७९ जेठ पन्ध्र गते पोखरा विमानस्थलबाट जोमसोमका लागि चरी सरह एउटा चिलगाडी (हवाई जाहाज) हुइँकियो । छोटो दूरी थियो । गन्तव्य नजिक थियो । अनुभवि चालक थिए । तथापि अन्यासै तारा एअरलान्सको सो जहाज विमानस्थलका टावरहरुबाट सम्पर्कविहिन भयो । हरायो । सम्भवतः पोखरा र जोमसोमबीचका खण्डहर भूभागमा कहीँ अलप भयो । अनायास यो कटु समाचार क्षणभरमा देशभर फैलियो । विश्वभर फैलियो । देश, विदेशका सारा मिडियाहरुले खोज तलासमा ध्यान पुर्याउन अधिक कभरेजहरु दिँदै गए।

Advertisement

सो तितो खबर आएपश्चात् आम मानिस एउटा कुरामा विश्वस्त थिए कि एक जना अनुभवी र अर्का युवा चालकको कला असफल हुनेछैन । जहाज दुर्घटनामा पर्ने छैन । आकाशमा हजारौँ घण्टा चरासरी उडेका ती अनुभवी चालकले आफूसहित २२ जनालाई जीवनदान दिनेछन् । त्यसैगरी कलिलो उमेरकी एअर होस्टेसको भाग्यले समेत जहाज पुनः सम्पर्कमा आउने छ । दशा लाग्ने छैन । भन्ने जस्ता कुराहरु आँकलन गर्न थालियो । पीडाजनक खबरहरुकाबीच आशा जीवित नै थियो ।

अर्कोतर्फ यथार्थता तितो थियो । दोस्रो दिनसम्म पनि जहाज अज्ञात थियो । उक्त निर्मम यथार्थतालाई हेर्न नेपाल आमा बाध्य भइन् । आकाश रोइरह्यो । पहाड रोइरह्यो । डाडा–काडा रोइरहे । हिमाल हाँस्न सकेन । कसैका आँखाहरु ओबानो रहेनन् । मानव मन कुँडिइरहे । मन पाक्यो । चित्त दुख्यो । हराइरहेको जहाजका बारेमा अब एउटा मात्र विकल्प बाँकी थियो । भगवानसँग पुकार । त्यो चिलगाडी कहि ल्यान्डिङ गर्न सफल भएको भए हुन्थ्यो भन्ने याचना । कहिँ कतै जहाजमा सवार एक्काइस जना आराम, सकुशल रहेको देख्न, सुन्न पाइयोस् भनेर सबैले भगवानसँग हार गुहार । हृदयदेखि नै सबैले यही कामना गरिरहे ।

तर, क्रुर प्रकृतिले सारा मानिसको पुकार सुनेन । निर्दयी बनेर आयो । साच्चै काल बनेर झुल्कियो त्यो यात्रा । जहाज उच्च पहाडमा ठोक्किएर दुर्घटनाग्रस्त भएको खबर आयो । बिभिन्न संचार माध्याम, सामाजिक संजालहरुमा दुःखद दुर्घटनाका तस्वीरहरु आउन थाले । जहाजमा सवार सबैजनाको दुःखद मृत्यु भएको क्रुर सन्देश आयो । जे सुन्नु नपरोस भन्ने कामना थियो त्यो आखिर सुन्नै पर्यो । जे नहोस् भनेर घण्टौँ प्राथना गरियो त्यो भइदियो । जे होस भनेको त्यो हुन सकेन । लाखौँका प्रार्थना व्यर्थ भए । परिवारको आशामाथि तुषारापात भयो । होनाहर चालक दल सहित एक्काइस जना सदाका लागि अस्ताए । एकल आमाकी एकमात्र साहरा एअरहोस्टेस छोरीको मृत्युले उनलाई बेसाहरा बनाइदियो । उनको पीडाको अभिव्यत्तिले सारालाई थप रुवायो ।

हरे भगवान ! क्षणभरमै एक्काइस जनाको सामुहिक मृत्यु । टुक्राटुक्रा बिमान । क्षतविक्षत मानव शरिरहरु । यत्रतत्र छरिएका मानव अङ्गहरु । कतिपय लासको त पहिचान हुन पनि गार्हो । झिनो आशामा बसेका परिवारजन र आम मानिस खबर पाएपछि मानिसहरु स्तब्ध । शोकाकुल । विक्षिप्त । निर्दयी काललाई सबैले धिक्कार्न थाले । अनुनय–विनय, बिन्तीभाउले उनीहरु जिवित रहन सक्ने भए लाखौँ, करोडौं थिए । सायद भगवना साक्षात रुपमा प्रकट भएको भए करुणा राखि उनीहरुलाई जिवीत पारिदिन्थे होला । तथापि त्यो सबै सम्भव थिएन । जे नहुनुपर्ने थियो त्यो भइ नै सकेको थियो ।
प्राणी जगतको सृष्टि सँगसँगै मृत्यु पनि आयो । त्यसैले मृत्यु हुन्थ्यो । हुन्छ । भइरहन्छ । यो कटु सत्य हो । दुखद भएपनि यो अपेक्षित नै हुन्छ । अकाट्य सत्य मृत्युलाई कसैले जित्न सकेको छैनन् । मृत्युले बुढापाका देखि बच्चा, शासकदेखि जनता, अमिर देखि दिन दुःखीसम्म कसैलाई छाडेको छैन । त्यसैले भनिन्छ जीवन र मृत्यु एक सिक्काका दुई पाटा हुन् ।

प्राणी मात्र नभएर संसारका पहाड चट्टानहरु पनि सधैँ उही रुपमा रहन सक्दैनन् । सिर्जना हुने र नाश हुने चक्र सदा चलिरहन्छ । संसारको सृष्टिसँगै चेक एण्ड व्यालेन्सको सिद्धान्त जन्मेको हो । त्यसैले प्रकृतिको नियमअनुसार भइरहने सामान्य मृत्युलाई मानिसले सहज रुपमा स्वीकार गर्छ । आनाकानी, नाइनास्ति गर्दैन । गर्न सक्दैन । मर्नेले मृत्युलाई सहज रुपमा अगालो मार्न पुग्छ । अन्यले पनि त्यसलाई स्वीकार्छन् । तर मृत्यु कहिले हुन्छ भन्ने कसैलाई ज्ञान हुँदैन । कसरी आउँछ भन्ने पत्तो हुदैन । कुन कारणबाट मानिस मर्छ भन्ने थाहा हुदैन । मृत्यु सामान्य वा क्रुर कस्तो बनेर आउछ कुनै भर हुँदैन ।

एक जना अज्ञात लेखकले जीवन र मृत्युका विषयमा एक रोचक प्रश्नोत्तर सिर्जना गरेका छन् । जीवनले मृत्युलाई प्रश्न गरेछ कि मानिसहरु मलाई माया गर्छन तर तिमी(मृत्यु)लाई किन घृणा ? त्यसको उत्तरमा मृत्युले भनेछ कि तिमी(जीवन) सुन्दर झुट हौ भने म पीडादायी सत्य । वास्तविकता पनि यही हो । सत्य यही रहेछ । प्राकृतिक रुपमा उमेर पुगेपछि हुने मृत्युलाई सारा लोकले स्वीकार गरेकै छ । पीडा भएपनि प्राकृतिक नियम भएकोले सामान्य रुपमा नै लिन्छन् । तथापि तारा एअरको दुर्घटनामा भएका जस्ता केही मृत्युहरु बचाउन नसकिने हुँदा रहेछन् । सारा मानव जगतलाई पीडादायी लाग्दा रहेछन् । भगवान सारै क्रूर भएको आभाष हुँदो रहेछ । अनायस, अकालमा ज्यान गुमाउनु पर्ने अवस्थालाई मानव जगतले अन्य सामान्य मृत्युको दर्जामा राख्न सक्दो रहेनछ । यो एक गम्भिर सन्दर्भ बन्दो रहेछ ।

जीवन र मृत्यूका बारेमा अमेरिकन प्रख्यात उपन्यासकार तथा कवि सिल्भिया प्लाथले आफ्नो कविता लेडी लजारसमा सकारात्मक रुपमा वयान गरेकी छन् । उनी भन्छिन कि मर्नु अरु क्रियाकलाप गर ेजस्तो एक कला हो । यसको अर्थ जीवनमा हुने विभिन्न क्रियाकलापहरु जस्तो जन्म, विवाह, भोक, तिर्खा जस्तै मृत्यु पनि एक क्रियाकलाप नै हो । जसलाई हामी आफ्नो कलाअनुसार प्रस्तुत गर्छौ । प्राणि मात्र नभएर संसारका पहाड चट्टानहरु पनि सधैँ उही रुपमा रहन सक्दैनन् । सिर्जना हुने र नाश हुने चक्र सदा चलिरहन्छ । उनको यो भनाई सामान्य मृत्युका सम्बन्धमा जायज होला । जहाज दुर्घटनाको जस्तो अप्रत्यासित घटनासँग मेल खादैन । जहाँ अकालमा सामुहिक ज्यान गएको छ । जसका कारण सारा देशबासी शोकमा छन् । परिवारमा गहिरो चोट परेको छ । असहयीय पिडा भएको छ ।

क्रमशः अकल्पनीय मृत्युलाई भुल्नु पर्छ । रोदनमा अब खुसी छाउनु पर्छ । मृत्यु भएकाहरुको आत्माको शान्तिकोलागि उनीहरुले देखाएका जीवन दर्शन व्यवहारमा ल्याउने प्रयत्न गर्नुपर्छ । होनहार पाइलटहरु, एअर होस्टेस लगाएतको क्षतिपूर्ति भनेकै यही हो । सँगसँगै हवाइ लगाएत अन्य दुर्घटना न्यूनिकरणमा सरकार र सम्वद्य सबै पक्षले ध्यान दिनु अपरिहार्य छ । तारा एअरको जहाज दुर्घटनामा परि मृत्यु भएका सबैको मृत आत्माको शान्तिको कामना गर्दै शोकाकुल परिवारजनमा हार्दिक समवेदना ।

प्रतिकृया दिनुहोस्

Flash News

रवि लामिछानेले प्रधानमन्त्रीसमक्ष बुझाए राजीनामा सर्वोच्चको फैसलालाई स्वीकार्दै रविले भने : म अनागरिक भए ठेकेदारको ढिला सुस्ती विरुद्ध सोच्नै पर्ने भयो : गोकर्ण बिष्ट रवि लामिछानेको सांसद पद खारेज लमजुङमा बालबालिकाले विद्यालयमै च्याउ उत्पादन गरे राष्ट्रपतिमा राष्ट्रिय सहमतिको पहल गर्ने माओवादीको निर्णय बुटवलको इन्टलेक्चुअल स्कुलमा खेलकुदको पुरस्कार वितरण बुटवलमा अक्सिजन सुविधासहितका दुई स्वास्थ्य केन्द्रको निर्माण शुरु निर्वाचन समिक्षा प्रतिवेदन बुझाउन कांग्रेस रुपन्देहीको परिपत्र सर्वोच्च परिसरमा सुरक्षा बढाइयो रवि लामिछानेको नागरिकता विवाद- न्यायाधीशहरु फैसलाको तयारीमा जुटे केपी ओली कप फुटबल प्रतियोगिता हुने, विजेताले १० लाख रुपैयाँ पाउने लुम्बिनी प्रदेशका ४ सहित १६ जिल्लामा कुष्ठरोगीहरुको संख्या उच्च बेलहिया माविमा आधुनिक बाल कक्षा अनिवार्य मार्जिन र आयातमा प्रतिबन्ध लगाउँदा राजश्व संकलनमा असर दिप बोर्डिङमा खाना महोत्सब पर्दामा फर्कंदै मुन्नाभाइ र सर्किटको जोडी नरेन्द्र मोदीलाई ग्रेटर नेपालको ज्ञापनपत्र- गुन्जी नेपालको हो, गतिविधि अन्त्य गर्नू रवि लामिछानेविरुद्धको मुद्दामा बहस सकियो पठानले राखेका यी १० रेकर्ड